به دلیل انعطاف ناکافی ملات لایه سطحی و تغییر دما و رطوبت باعث انقباض و ترک خوردن لایه سطحی می شود، هنگامی که مش فایبر گلاس به ملات گچ کاری فشار داده می شود، فایبرگلاس در افزایش و پراکندگی تنش نقش دارد. و در کل لایه محافظ نقش کلیدی دارد. مش فایبر گلاس باید دارای مقاومت قلیایی باشد، زیرا هیدراتاسیون ملات گچ، هیدروکسید کلسیم تولید می کند که باعث می شود ملات قلیایی قوی شود. مش فایبر گلاس معمولی به دلیل عدم وجود مواد مقاوم به قلیایی ZrO2 و TiO2 در محیط قلیایی به راحتی خورده می شود.
علاوه بر این، باید به موقعیت شبکه فایبر گلاس در ملات گچ کاری نیز توجه شود. اگر مش فایبر گلاس در پایین لایه ملات گچ کاری گذاشته شود، وقتی ملات تحت تاثیر دنیای بیرون قرار می گیرد، نمی تواند ضربه ملات را به موقع پراکنده کند و در نتیجه باعث ترک خوردن ملات می شود. اگر مش فایبر گلاس در لایه بیرونی ملات گذاشته شود، هنگامی که ملات توسط ضربه خارجی ملات می شود، مش فایبر گلاس می تواند تنش ملات را به موقع پراکنده کند. نمونه های ملات باید انرژی کافی برای غلبه بر انرژی مصرف شده توسط مش فایبرگلاس را جمع کنند، بنابراین تا حدی تولید و توسعه ترک ها را محدود می کند. نمونه ها دیگر ترک ظاهر نمی شوند.
