دیوار عایق ساندویچی با سازه بنایی بسیار بارزتر است زیرا دیوار ضخیم تر از آن است که روی منطقه قابل استفاده تأثیر بگذارد و سرمایه گذاری کمترین صرفه را دارد. در عین حال، به دلیل بزرگ بودن پل حرارتی، تلفات حرارتی اضافی در اطراف پنجره و تلفات حرارتی دال قرنیز بتنی وجود دارد و تعداد زیادی پل حرارتی در سوراخ های آسیب دیده دال بنزن توسط بند وجود دارد. میله با قلاب، و اثر عایق خوب نیست. به طور خاص، عملکرد لرزه ای سنگ تراشی برگ بیرونی ضعیف و ناایمن است و برای ساختمان های بلند و مناطق با شدت لرزه ای بالا برای اتخاذ این روش عایق مناسب نیست. در حال حاضر از لنگرهای استنلس استیل اساساً برای سنگ تراشی برگ بیرونی استفاده می شود و میزان رطوبت لایه عایق بیش از 15 درصد محاسبه می شود، بنابراین در زمستان باید آب متراکم و یخ روی لنگرها وجود داشته باشد. وقتی لنگرها خورده می شوند، بدنه بیرونی برگ ایمن نیست، خطر فرو ریختن وجود دارد! بر اساس "آیین نامه طراحی سازه های بنایی"، ضخامت تخته بنزن ساندویچ نباید از 1{3}}0 میلی متر بیشتر باشد، بنابراین ضخامت دیوار مرکب عایق حرارتی نمی تواند نیاز ضریب انتقال حرارت کمتر را برآورده کند. از 0.5w/(m2·K).
